Problemy polskich firm z tytułu opcji walutowych część III

Skoro wszystko wydaje się proste i jasne to, z czego wynikają problemy polskich firm. Odpowiedź jest prosta. Polskie firmy nie kupowały opcji, ale je wystawiały. Jest to podejście spekulacyjne. Ponieważ wystawiając opcje polskie firmy dostawały za to środki finansowe. Były w przypadku takiej transakcji podmiotami, co brały na siebie ryzyko za wynagrodzeniem. Wystawiając opcję podmiot godzi się ponieść ryzyko nieograniczonej straty za z góry znane maksymalne wynagrodzenia. Jak widać jest to zabezpieczenie gorsze niż kontrakt terminowy.

Jeszcze innym czynnikiem, który powoduje, że może być to transakcja spekulacyjna, a niezabezpieczająca jest nominał opcji/kontraktu. Jeśli firma kupi opcję/kontrakt na więcej miedzi niż wydobywa, albo na więcej euro niż w nim eksportuje to wtedy nie ma realnego zabezpieczenia takiej transakcji. Firma musi wiedzieć, że podejmuje ryzyko. A za podejmowane ryzyko czasem trzeba płacić, z tym mamy obecnie do czynienia.

Dnia 8 stycznia w polskim Sejmie odbywała się debata, której wątkiem były opcje i kontrakty walutowe polskich przedsiębiorstw. Politycy jak gromy rzucali oskarżenia wobec instytucji finansowych. Najbardziej rozśmieszyło mnie przemówcie posła, który stwierdził, że banki stosowały bardzo nachalny marketing wobec przedsiębiorstw. Niekompetentne osoby, które podejmowały spekulacyjne transakcje w imieniu przedsiębiorstw proszą teraz polityków o pomoc w celu uniknięcia umów, które świadomie zawarli. Nieświadomemu w temacie będzie się wydawać, że to dobrze, ze bronimy rodzimych firm. Jednak proszę sobie wyobrazić apel „spłukanych hazardzistów” po wyjściu z kasyna, żeby rząd oddał im pieniądze przegrane w ruletkę. To jest analogiczna sytuacja jak w przypadku polskich firm. W całym tym zamieszaniu szkoda mi szeregowych pracowników, którzy mogą stracić pracę przez niekontrolowane straty. Przydałoby się, żeby osoby, które zawierały takie transakcje pokrywały straty z własnej kieszeni

pitagoras

O Autorze
Artykuły