Historia funduszy hedgingowych na świecie

Za datę powstania protoplastów dzisiejszych funduszy hedgingowych uznaje się rok 1949, w którym to Alfred W. Jones założył cywilną spółkę inwestycyjną, a potem przekształcił ją w spółkę komandytową, żeby nie podlegać nadzorowi finansowemu.    

Głównym pomysłem nowej strategii miało być ograniczenie wpływu wahań na rynku akcji na wartość portfela inwestycyjnego. Miało się tego dokonać dzięki połączeniu dwóch strategii inwestycyjnych, krótkiej sprzedaży (short selling) i dźwigni finansowej (leveraged investments). Wykorzystanie krótkiej sprzedaży następowało wobec instrumentów uważanych za przewartościowane, długie pozycje otwierano na instrumentach niedoszacowanych. Miało to zapewnić zyski w różnych warunkach na rynku akcji.  Dodatkową innowacyjnością tego funduszu było powiązanie wyników inwestycyjnych z zarobkami kadry menedżerskiej. 
   

Znacznie lepsze wyniki tego funduszu od konkurencji przyczyniły się do popularyzacji tego sposobu inwestowania. Pojęcie hedge funds po raz pierwszy zostało użyte w roku 1966 w czasopiśmie „Fortune” w artykule dokumentującym dobre wyniki funduszu Alfreda W. Jones. Jednak lata siedemdziesiąte i kryzysy naftowe przyniosły dekoniunkturę na rynkach akcyjnych oraz znaczny spadek zainteresowania funduszami hedgingowymi. Od tego czasu zostały niszowymi propozycjami na rynku funduszy inwestycyjnych. 
   

Fundusze hedgingowe mają na swoim koncie spektakularne wygrane jak i porażki. W roku 1992 fundusz Quantum dokonał spekulacyjnego ataku na funta szterlinga i zmusił Wielką Brytanię do wycofanie się z Europejskiego Systemu Monetarnego. Jednak ten sam fundusz wycofał się z rynku, po tym jak zaatakował giełdę w Hongkongu, a władze dokonały skutecznej interwencji na rynku kapitałowym.  
   

Najbardziej spektakularna porażką funduszu hedgingowego jest przykład LTCM (Long Term Capital Managment), kierowanego przez Johna Meriwethera. LTCM stracił we wrześniu 1999 roku podczas kryzysu rosyjskiego 52% swoich aktywów. Fundusz ten działał w ten sposób, że za pożyczone pieniądze z banków zajmował pozycje kontraktów futures, swapów i opcji. Okazało się to nieskuteczne w warunkach kryzysu walutowe, kiedy upadłość ogłosiło kilka dużych banków rosyjskich. Ponieważ bankructwo LTCM mogło mieć bardzo poważne konsekwencje na rynkach finansowych, FED wraz z kilkoma największymi bankami inwestycyjnymi uruchomił środki w wysokości 3,6 mld dolarów w celu ratowania funduszu. W roku 2000 partnerzy wycofali się z dalszego finansowania LTCM i ogłoszono jego upadłość

pitagoras

O Autorze
Artykuły